Sonunda raporunu yazarken, araştırmasının her aşamasında sadık kaldığını, katılımcıların isimlerini gizli tuttuğunu (Anonimlik) belirtti. Bulgularını paylaştığında, sadece bir ödevi bitirmiş olmadı; bir toplumun sessiz çığlığını bilimsel bir dille tercüme etmiş oldu.
Caner, her sabah olduğu gibi kampüsün en kuytu köşesindeki o eski kütüphaneye girdi. Elinde, üzerinde büyük harflerle yazan kalın, yıpranmış bir not defteri vardı. Şehrin hızla değişen mahallelerinden birinde, insanların neden birbirine eskisi kadar selam vermediğini merak ediyordu. Ama bu merakını bilimsel bir temele oturtması gerekiyordu. Caner o gün anladı ki; araştırma yöntemleri sadece
Caner o gün anladı ki; araştırma yöntemleri sadece teknik kurallar bütünü değil, dünyayı anlamlandırmak için kullanılan birer gözlüktü. Önce bir yaptı. Tozlu raflar arasında
Veriler yığılmıştı. Eve döndüğünde hepsini tek tek yazıya döktü (Transkripsiyon). Satırları okurken benzer ifadeleri işaretledi ve yapmaya başladı. "Yalnızlık", "Güven Kaybı" ve "Hız" gibi temalar ortaya çıktı. Bu, onun için bir yapbozu tamamlamak gibiydi. onun için bir yapbozu tamamlamak gibiydi.
Önce bir yaptı. Tozlu raflar arasında, daha önce bu konuda yapılmış çalışmaları inceleyerek kendi araştırmasının sınırlarını belirledi. Ardından o meşhur kararı verdi: Nitel mi, Nicel mi?
Rakamların ruhsuz kalacağını hissettiği için yöntemini seçti. Hipotez kurmak yerine, sürecin kendisine odaklanacaktı. Katılımcılarını seçerken rastgele davranmadı; Amaçlı Örnekleme yaparak mahallenin en eski sakinlerini ve yeni taşınan gençleri belirledi.