Sauti ile haikuwa ya kawaida. Ilikuwa na huzuni fulani, lakini pia ilikuwa na tumaini ambalo Yakobo alikuwa amelizika kwa miaka mingi. Bila kujitambua, miguu yake ilianza kumpeleka kuelekea kanisani. Alijikuta amesimama mlangoni, akiwa amevaa koti lake kuu kuu.
Katika kijiji cha , kulikuwa na mzee mmoja aliyeitwa Mzee Yakobo. Yakobo alikuwa mtu wa pekee; hakuwa akiongea na mtu yeyote, na nyumba yake ilikuwa na ukimya mzito kama kaburi. Wanakijiji walisema moyo wake ulikuwa "jiwe," kwani tangu alipompoteza mke wake miaka kumi iliyopita, hakuwahi kuonekana akitabasamu wala kukanyaga kanisani.
Yule kijana aliyekuwa akiimba solo alimwona mzee huyo na akatembea taratibu kuelekea kwake bila kuacha kuimba. Alimshika mkono na kumsaidia kuinuka. Siku hiyo, kijiji kizima kilishuhudia muujiza. "Jiwe" la Mzee Yakobo lilikuwa limepasuka, si kwa nyundo, bali kwa sauti tamu ya nyimbo za toba.
Mzee Yakobo alikuwa ameketi kwenye kiti chake cha mbao uandani, akijaribu kuziba masikio yake. Lakini ghafla, sauti nyororo ya solo ya kijana mdogo ilipenya kupitia dirisha lake lililovunjika. Wimbo ulikuwa unajulikana sana: "Nimefanya dhambi, nimekukosa, unirehemu Bwana..."
