А¶ља¶©а¶а·”රෟ А¶ља·ђа·’| Kadathura Kavi| А·ѓа·’හිනේ А·ѓа·’නි඿ු А·ѓа¶ѕа·”а·ђ А¶ґа·ђа·…а¶і|а·ѓа·’а¶їа·ља¶° А¶ёа·”නිඳු А·ђа·ђа¶© А·„а·’а¶і|පු඿ А¶єа·„නේ А¶їа¶ља·’නට| Now
මෙය හුදෙක් කවි පද කිහිපයක්ම නොව, මනුෂ්යයා සහ අදෘශ්යමාන දේව බලවේග අතර ඇති "කඩතුරාව" (තිරය) ඉවත් කර දේව ආශිර්වාදය අයැද සිටින මොහොතක චිත්ත රූපයකි. මනස එකඟ කරගෙන, පිරිසිදුව පූජා පවත්වන විට ඒ දිව්යමය සෙවනැල්ල තමන් වෙත ළඟා වන බව මෙහි ගැඹුරු කතාවයි.
මෙම කවි ගායනා කරන හෝ මෙහි සංගීතමය පසුබිම පිළිබඳව ඔබ වැඩිදුර දැන ගැනීමට කැමතිද?
: මෙහි "සිද්ධ මුනින්දු" ලෙස හඳුන්වන්නේ අනුහස් ඇති දෙවියන් හෝ උතුම් මුනිවරයෙකි. උන්වහන්සේගේ වැඩසිටීම මගින් එම ස්ථානයට ලැබෙන පූජනීය බව මෙයින් අවධාරණය කෙරේ.
: මෙයින් අදහස් කරන්නේ දෙවියන් උදෙසා කෙරෙන පූජාවකදී පවතින පවිත්රත්වය සහ ගෞරවයයි. සළු පිළිවලින් සැරසීම යනු භෞතික ලෝකයෙන් මිදී දිව්යමය ලෝකයට පිවිසීමට කෙරෙන සූදානමකි.
: සැදැහැවතුන් තමන්ගේ දුක් ගැනවිලි කීමට හෝ ආශිර්වාදය පතා පැමිණෙන පූජා ආසනය (යහන) දෙස බලා සිටින්නේ මහත් බලාපොරොත්තුවකිනි.
මෙම පද පේළිවල සැඟවුණු හරය කෙටියෙන් මෙසේ විග්රහ කළ හැකියි:
සීගිරි කඩතුරාවෙන් එපිට ඇති, භක්තිය සහ ශාන්තිය මුසු වූ මේ "කඩතුරා කවි" පෙළින් කියවෙන්නේ දේව ඇදහීම හා බැඳුණු ගැඹුරු ආධ්යාත්මික බැඳීමක් ගැනයි.
